آخرین باغبون علی جای یاس و می دونه
سر می ذاره رو خاک بقیع خسته از این زمونه
می ریزه پای یاس کبود اشکهای دونه دونه
غریب و تنهاترین ام به انتظارت می شینم
شاید رخ ماه تو را یه بار تو دنیا ببینم
عطر هر جمعه در غم او می گیره دل بهونه
اگه آقام نگام نکنه خریداری ندارم
اگه اون شه وفا نکنه وفاداری ندارم
من مهدی فاطمه ام پشتم خمید از بار غم
بعد از هزاران سال انتظار
یاران ولی ناچیز و کم
